“Ελπίζω να μη γίνεις σαν αυτούς τους μουτζαχεντίν, που έρχονται από πάνω σου την ώρα που τρως burger και σου φωνάζουν”, ήταν η πρώτη αντίδραση φίλης μόλις της είπα ότι θα γίνω vegan και η αλήθεια είναι πως αυτό ήταν το τελευταίο πράγμα που θα περίμενα να ακούσω. Όχι γιατί δεν υπάρχουν άνθρωποι που το κάνουν, αλλά γιατί εγώ δεν υπήρξα έτσι ούτε τα προηγούμενα 6 χρόνια ως χορτοφάγος και δεν θα άλλαζα ξαφνικά τώρα. Οπότε κάπου μέσα μου ένιωσα πως το να λέω πως είμαι vegan ερχόταν πακετάκι με διάφορες στερεοτυπικές αντιλήψεις – τύπου είσαι ξανθιά άρα και χαζή, είσαι Αμερικάνος είσαι και ηλίθιος, είσαι μουσουλμάνος άρα και τρομοκράτης.

Αυτή μου την ανησυχία ήρθε να μου την επιβεβαιώσει μία άλλη φίλη – vegan και αυτή – όταν με ρώτησε πώς το έχει πάρει η παρέα μου, το αγόρι μου, οι γονείς μου.

Μα πραγματικά τι συμβαίνει; Γίνεσαι vegan εσύ και οι υπόλοιποι γίνονται μία light εκδοχή τους Piers Morgan απέναντί σου;

Έτσι αποφάσισα να κρατήσω το νέο μου αυτό τρόπο ζωής και διατροφής σε χαμηλούς τόνους. Δεχόμουν τα αστεία που μου γινόντουσαν, δεν έδειχνα να δυσαρεστούμε όταν έτρωγαν μπροστά μου κρέας, δεν προκαλούσα θέμα όταν πηγαίναμε σε κάποια συμβατική ταβέρνα και δεν είχε τίποτα για μένα να φάω, παρά μόνο χόρτα, πατάτες τηγανιτές και σαλάτα (με τη φέτα από δίπλα). Ωστόσο, επειδή όταν αποφασίζεις να κάνει μία τέτοια αλλαγή, που δεν αφορά απλά τη διατροφή σου, αλλά και τον τρόπο που ζεις – δεν είναι ότι  σταματάς να τρως κρέας και τα παράγωγά του, αλλά αλλάζει όλη η φιλοσοφία και η στάση σου απέναντι στα ζώα και το περιβάλλον, διαβάζεις περισσότερο, ενημερώνεσαι, βλέπεις ντοκιμαντέρ – όλο αυτό σε συνεπαίρνει. Σε απασχολεί να μαθαίνεις ολοένα και περισσότερα πράγματα, όχι μόνο γιατί θα σε βοηθήσουν προσωπικά, όσο αφορά στη διατροφή σου, αλλά και θα σου δώσουν απαντήσεις στα διάφορα ερωτήματα που θα σου τεθούν κατά καιρούς γύρω από ένα τραπέζι με κρεοφάγους και εσύ θα καλεστείς να απαντήσεις (γιατί θα καλεστείς).

Θα βρεθείς να τρως με άλλους και θα σε ρωτάνε από που παίρνεις την πρωτεϊνη σου, το ασβέστιο, το σίδηρο. Θα σου λένε για την τροφική αλυσίδα και τα λιοντάρια, θα αναρωτιούνται πώς αντέχεις χωρίς τυρί και θα λένε “καλά όλα αυτά αλλά κάτσε να παραγγείλω να φάω τώρα αυγά με μπέικον. Γιατί το μπέικον δεν είναι vegan;”. Θα νιώθεις πως συνέχεια περνάς από εξετάσεις και από τεστ υπομονής. Και αυτό στην αρχή θα σου φαίνεται χαριτωμένο, αλλά μετά κάπως θα αρχίζει να σε κουράζει.

Στη δική μου περίπτωση τα πράγματα δυσκόλεψαν κοινωνικά  όταν εκτός από vegan, έγινα και vegan ακτιβίστρια. Πλέον δεν ήμουν απλά μουτζαχεντίν, αλλά μουτζαχεντίν που σπάει και κρεοπωλεία – ασχέτως που η ομάδα με την οποία ακτιβίζομαι έχει έναν ενημερωτικό χαρακτήρα με ειρηνικό τρόπο. To eye-roll ως αντίδραση στην ανακοίνωσή μου ήταν αναμενόμενο. Και ο πατέρας μου, προσπαθώντας να κάνει χιούμορ με παρομοίασε με γνωστή θρησκόληπτη καρικατούρα της ελληνικής κοινωνίας. Ένας σοφός άνθρωπος, θέλοντας να με κάνει να καταλάβω τόσο τον παραπάνω μορφασμό, όσο και τα λόγια του πατέρα μου, μου είπε πως οι άνθρωποι τα πάμε πάρα πολύ καλά με την αντίδραση και όχι με τη δράση. Είχε δίκιο.

Ναι, στενοχωρήθηκα. Ένιωσα αποξενωμένη και μόνη. Μου πήρε λίγο χρόνο για να συνειδητοποιήσω πως το τι τρώμε και τι δεν τρώμε επηρεάζει τους άλλους ανθρώπους. Ακόμα και τους πιο κοντινούς.

Όπως διάβασα και σε ένα ενδιαφέρον κείμενο, που πραγματευόταν γιατί οι vegans είναι αντιπαθείς στους άλλους “από την άποψη της κοινωνικής ταυτότητας, μόλις αρχίσει κάποιος να αμφισβητεί τον κανόνα, προκαλεί μια ισχυρή αντίδραση από ανθρώπους που διαφωνούν μαζί του … αυτό είναι που καλλιεργεί το λεγόμενο ανταγωνισμό”. Δεν είναι απλά μία διατροφική προτίμηση, αλλά ένας τρόπος ζωής που έχει συνέπειες για τα κοινωνικά πρότυπα σχετικά με το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα ζώα, πώς πρέπει να τρώμε εμείς και τα παιδιά στα σχολεία. Αμφισβητούμε εν ολίγοις τον κανόνα και αυτό στα μάτια πολλών φαίνεται ότι υπονοούμε πως έχουμε κάνει μία στροφή που πρέπει να κάνουν και οι άλλοι. Ασχέτως αν αυτή η στροφή κάνει καλό στον πλανήτη, στα ζώα και στον ίδιο τον άνθρωπο παρόλα αυτά το να τη στηρίζουμε προκαλεί αντιδράσεις, ίσως, σκέφτομαι τώρα εγώ, γιατί θίγει και αλλάζει μία συνήθεια του ανθρώπου, που δεν είναι κάτι απλό, αλλά θέμα επιβίωσης αλλά και θέμα ηθικής τοποθέτησης.

Υπάρχει πάντα όμως και η άλλη όψη του νομίσματος.

Αν και ακόμα δεν έχω καταφέρει να κολλήσω το ραγισμένο γυαλί, παρόλα αυτά μέσα από αυτή μου την αλλαγή γνώρισα αξιόλογους ανθρώπους, που μοιραζόμαστε κάτι κοινό, που όταν καθόμαστε να φάμε όλοι μαζί νιώθουμε καλά και που ανοίγουμε συζητήσεις που τροφοδοτούν τη σκέψη. Όσο και μοναχικό να φαντάζει στην αρχή το μονοπάτι του βιγκανισμού – όπως όλες οι αλλαγές που έχουν να κάνουν με το τι βάζουμε μέσα μας – , τόσο στο τέλος του σε περιμένει μία όαση με καινούργιες παρέες, που κάνετε ό,τι κάνουν όλοι, απλά είναι, αυτό, που χαριτωμένα μου αρέσει να λέω, “cruelty-free”.

 

Κεντρική Φωτογραφία: @amillionsmilesaway