Αν όλοι μας υιοθετούσαμε αυτή τη (σχεδόν) χωρίς νερό μέθοδο να μαγειρεύουμε μακαρόνια, θα μπορούσαμε να σώσουμε δισεκατομμύρια λίτρα νερού. Διότι ναι, η αρχή της οικιακής οικονομίας ξεκινά από την κουζίνα. Το happy place πολλών ανθρώπων, η καρδιά του σπιτιού, το μέρος εκείνο που πολλοί με τα χεράκια τους μπορούν να κάνουν μαγικά όχι μόνο όσο αφορά στο φαγητό, αλλά και όσο αφορά στον πλανήτη.

Ο David Tamarkin στο καταπληκτικό Epicurious, μιλά για έναν από τους ελέφαντες που υπάρχει στο δωμάτιο, γράφοντας για τη θέση που έχει το νερό στο μαγείρεμα:

Σε όλες τις συζητήσεις σχετικά με τη σπατάλη της τροφής τα τελευταία χρόνια, υπάρχει ένα συστατικό που έχει αφαιρεθεί εμφανώς από τη συζήτηση: το νερό. Κατά κάποιο τρόπο, αυτό είναι κατανοητό – αν ζείτε, για παράδειγμα, στο Ουισκόνσιν, τα προβλήματα ύδατος που αντιμετωπίζουν έθνη όπως η Ινδία και πολιτείες όπως η Καλιφόρνια, πιθανώς να σας φαίνονται πολύ μακριά. (Και πάλι όμως οι άνθρωποι στο Ουισκόνσιν έχουν τις δικές τους ανησυχίες για το νερό – τα υπόγεια ύδατά τους είναι ευαίσθητα στις διακυμάνσεις λόγω ακραίων καιρικών συνθηκών).

Όμως, ανεξάρτητα από το πού ζούμε, οι τρόποι με τους οποίους σπαταλάμε το νερό είναι τόσο προφανείς, τόσο ξεκάθαροι μπροστά στα μάτια μας. Ποιο άλλο συστατικό χρησιμοποιούμε συνεχώς, και κυριολεκτικά του κάνουμε αποστράγγιση;

Και παρόλα αυτά, χρησιμοποιούμε πάρα πολύ νερό στην κουζίνα. Μερικές οικογένειες των τεσσάρων ατόμων χρησιμοποιούν 378 λίτρα νερό το χρόνο, απλά και μόνο για να φτιάξουν μακαρόνια. Λαμβάνοντας υπόψη ότι κατά μέσο όρο, ένας κάτοικος της Υποσαχαρίας Αφρικής χρησιμοποιεί 7 με 18 λίτρα νερού ημερησίως, τα 378 λίτρα είναι πάρα πολλά για να τα πετάξει μέσα από το σουρωτήρι.

Ο Tamarkin προκειμένου να μειώσει το δικό του υδάτινο αποτύπωμα στην κουζίνα, ξεκίνησε ένα πείραμα με μεθόδους μαγειρέματος που απαιτούν λιγότερο νερό, όπως το να ατμομαγειρεύει πράγματα αντί να τα βράζει.

Αλλά με τα μακαρόνια τι γίνεται – που είναι ένα φαγητό που για να φτιαχτεί χρησιμοποιείται πολύ νερό. Ο Tamarkin, λοιπόν γράφει:

… Έπιασα τον εαυτό μου να βράζει μεγάλες ποσότητες νερού για να φτιάξει μακαρόνια. Διάβασα κάπου – ίσως σε ένα άρθρο που είχε γράψει ο Harold McGee το 2009 στις New York Times, ότι τα ζυμαρικά θα μπορούσαν να μαγειρευτούν σε πολύ λιγότερο νερό. Αλλά μια φωνή στο μυαλό μου μου έλεγε πως αυτό είναι λάθος – ότι ακόμα κι αν αυτό λειτουργούσε, οι μεγάλοι Ιταλοί μάγειρες θα έβγαιναν από τον τάφο τους.

Μετά από μερικά τεστ, επιβεβαιώθηκε πως και με λιγότερο νερό μπορείς να μαγειρέψεις, αλλά γιατί να σταματήσουν εκεί; Πειραματίστηκαν με την καθόλου χρήση νερού, και ιδού, λειτούργησε και αυτό. Δηλαδή, στο περίπου. Η μέθοδος αυτή δουλεύει βάζοντας τα μη μαγειρεμένα ζυμαρικά κατευθείαν στην κατσαρόλα που ετοιμάζεται η σάλτσα, βάζοντας απλά λίγο νερό παραπάνω για να τα καλύψει (που είναι σαφώς λιγότερο από το αν τα ετοίμαζες μόνα του) και τα αφήνεις να μαγειρευτούν στη σάλτσα. Το έξτρα νερό εξατμίζεται και τα ζυμαρικά μαγειρεύονται!

Με αυτή επίσης τη μέθοδο τα ζυμαρικά έχουν και ωραιότερο γεύση. Οι ειδικοί των ζυμαρικών γνωρίζουν πως το να βράζεις τα ζυμαρικά τόσο ώστε να είναι al dente  και μετά να τελειώνεις το μαγείρεμα τους μέσα στη σάλτσα μπορεί να κάνει δύο πράγματα: Το άμυλο από το προσκολλημένο (ή προστιθέμενο) νερό του ζυμαρικού βοηθά στην πήξη της σάλτσας. ενώ εν τω μεταξύ, και το ίδιο το ζυμαρικό αποκτά μία πιο juicy γεύση. Με το μαγείρεμα των ζυμαρικών εντελώς στη σάλτσα, θα έχεις ως αποτέλεσμα μια όμορφη παχιά σάλτσα και ένα ζυμαρικό με προσθήκη έξτρα γεύσης.