Η ομορφιά που έχει ο Σεπτέμβριος είναι αυτές οι αγκαλιές μεταξύ των φίλων. Των φίλων που έχουν ένα ολόκληρο καλοκαίρι να τα πουν και συναντιούνται και ανταλλάσσουν ηλιοκαμένα φίλια και γέλια. Και μετά κάθονται σε ένα μικρό στριμωγμένο τραπεζάκι κάποιου μπαρ και μιλάνε για τις παραλίες που έκαναν βουτιές, την πιο ψαγμένη ταβέρνα του νησιού, τους έρωτες που βρήκαν και τους έρωτες που έχασαν.

Αν και τον αντιπαθούσα για πολλά χρόνια, πλέον μπορώ να πω ακουμπώντας το χέρι μου με σιγουριά στην καρδιά πως ο Σεπτέμβριος είναι όμορφος μήνας και αν και για πολλούς θεωρείται η έναρξη της χρονιάς, σίγουρα δεν είναι τόσο καταθλιπτικός όσο είναι ο Ιανουάριος. Σε όλο αυτό βέβαια, υπάρχει ένα μικρό “αρκεί να”. Για τους ανθρώπους, όπου η δουλειά τους παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή τους και δεν είναι απλά κάτι για να βγάζουν χρήματα ή να περνούν την ώρα τους, ο Σεπτέμβριος είναι όμορφος μήνας αρκεί να επιστρέψουν σε ένα επάγγελμα που αγαπούν και σε ένα περιβάλλον εργασίας, που τους κάνει να ανθίζουν και όχι να καίγονται σαν ένα γιασεμί, που το χτυπά ο ήλιος της πόλης κάθε μεσημέρι.

Μπορεί πλέον να μιλάω  από μία προνομιακή θέση – αυτή του δεν έχω αφεντικό πάνω απ’ το κεφάλι μου – παρόλα αυτά δεν ξεχνώ το νταούνιασμα που ένιωθα όταν επέστρεφα σε ένα γραφείο με τοξικούς ανθρώπους. Θα είμαι λίγο ακόμα περισσότερο ειλικρινής και θα πω ότι ξεκάθαρα αυτοί οι άνθρωποι – δεδομένου ότι είχα συναναστροφή μαζί τους 8 ώρες την ημέρα – μου άφησαν μερικά ψυχολογικά κουσούρια  και μου προκάλεσαν μία μεγάλη άρνηση: να μη θέλω να ξαναδουλέψω ποτέ σε γραφείο.  Η άρνηση αυτή μου βγήκε σε καλό, διότι με την παρότρυνση αγαπημένων φίλων ξεκίνησα, αυτό που ονομάζουμε, “τη δική μου φάση”. Τα ψυχολογικά όμως κουσούρια, που προκλήθηκαν από αμέτρητους κόμπους στο στομάχι και κλάματα στο σπίτι, σίγουρα δεν με οδήγησαν σε κάποια φώτιση.

Επειδή, λοιπόν, σε μερικές μέρες έχω και γενέθλια και πλησιάζοντας ολοένα και περισσότερο τα δεύτερά μου -άντα, βλέπω όλους εσάς που με διαβάζετε, ακόμα και αν μπορεί να έχετε την ίδια ηλικία με εμένα, σαν τις μικρές μου αδερφές ή σαν την εικοσάχρονη φίλη μου, θέλω να σας δώσω μία συμβουλή – που δυστυχώς σε μένα δεν την έδωσε κανείς.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αντιμετωπίσεις τους τοξικούς ανθρώπους στη δουλειά – όπως να μιλήσεις με το ίδιο το άτομο αυτό και να έχεις μία ειλικρινή κουβέντα, να μην πέσεις στο επίπεδό του και να παραμείνεις πιστή στους στόχους σου, να μη διστάσεις να μιλήσεις στο προϊστάμενό σου – αλλά μόνο ένας πετυχαίνει:

Να φροντίζεις τον εαυτό σου. Να κοιμάσαι 8 ώρες, γιατί ένα κουρασμένο μυαλό και σώμα δεν μπορεί να σκεφτεί και να πράξει σωστά με mindfulness.  Να περπατάς για να οξυγονώνεται ο εγκέφαλος. Αλλά πάνω απ’ όλα: Μην αφήσεις αυτή την τοξική συμπεριφορά να καταστρέψει την ψυχική και σωματική σου υγεία. Κάνε ό,τι μπορείς, αλλά αν δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο, απλά άφησέ το. Μην μπαίνεις στο τριπάκι “ή αυτός ή εγώ”. Αν έχεις προσπαθήσει να φτιάξεις ένα καλύτερο εργασιακό περιβάλλον προσεγγίζοντας τον σαμποτέρ (γιατί περί αυτού πρόκειται) συνάδελφο, αλλά δεν οδηγεί πουθενά ή γίνεται ακόμα χειρότερα, ζήτα συμβουλή από το HR τμήμα ή από κάποιον που εμπιστεύεσαι. Αλλά αν πραγματικά έχεις κάνει ό,τι περνάει από το χέρι σου, τότε κάνε το μεγάλο βήμα και φύγε. Η ζωή είναι πολύ μικρή για να σου τη ρουφάνε μέσα από το νέο σου σώμα και από τη νέα σου καρδιά.

Ψέμματα δεν θα σου  πω. Δεν θα έρθουν τα πάντα εύκολα. Το να ξεκινήσεις μία νέα δουλειά (είτε τη δική σου, είτε σε άλλο εργασιακό περιβάλλον), το να ξαναφτιάξεις σχέσεις και να αποκτήσεις νέες συνήθειες απαιτεί πολλή ενέργεια, κουράγιο και φίλους, που είναι εκεί σαν κολώνες. Ωστόσο, η ψυχική ηρεμία που θα κερδίσεις, αυτός ο ξέγνοιαστος ύπνος ανάσκελα με τα χέρια και τα πόδια ανοιχτά σαν τον αστερία, που θα κάνεις, και η ζωή που θα νιώθεις να κυλά πάλι στις φλέβες σου θα είναι η μεγαλύτερη επιταγή, που θα έχεις πάρει ποτέ.

Αντίο στους τοξικούς ανθρώπους και καλή σου αρχή.

 

Bliss
L.P.