Πέρασαν χρόνια προκειμένου να μάθω να ντύνομαι σωστά για τα ταξίδια, τα καλοκαιρινά. Άνετα πάνινα παπούτσια ή παντόφλες  κολύμβησης, χαλαρή παντελόνα για να έχω ελευθερία κινήσεων, αλλά και να μην κρυώνω με τον κλιματισμό, ένα λεπτό πουκαμισάκι για να ρίξω πάνω μου. Ακόμα και στο σακίδιο πλάτης ξέρω πλέον τι να βάλω. Τα απαραίτητα: ένα βιβλίο, κινητό, φορτιστή και τον υπολογιστή μου.

Μπορεί να πει κανείς πως πλέον μπορώ να νιώθω σίγουρη για μένα. Όμως όχι. Γιατί για όλα μπορείς να νιώθεις προετοιμασμένος σε αυτή τη ζωή εκτός από έναν συγκεκριμένο τύπο ελληνικής οικογένειας που θα ταξιδεύει μαζί σου. Αυτή είναι όλο εκπλήξεις. Η πρώτη αρχικά έκπληξη είναι που πίστευες ότι πλέον αποτελεί είδος προς εξαφάνιση. Αλλά όχι! Σαν τον φοίνικα που γεννιέται από τις στάχτες τους την βλέπεις να “ανθίζει” δίπλα σου. Με παιδάκια να τσιρίζουν και να κάνουν παρκούρ παντού, μία μάνα να τα κυνηγά από πίσω κρατώντας στην αγκαλιά της τον Βενιαμίν της οικογένειας και τον μπαμπά αρκούδο να κάθεται με ανοιχτά τα πόδια του και μιλώντας δυνατά στον κολλητό του λέει πως “μόλις φτάσουμε στο νησί παρατάμε τα γυναικόπαιδα και πάμε τσάρκα”.

Από το σχολείο ήδη μαθαίνουμε ότι “η ελευθερία μας σταματά εκεί που αρχίζει η ελευθερία των άλλων”. Το είχε πει και ο Καντ: “ Η ελευθερία του ενός σταματά εκεί που αρχίζουν να θίγονται τα όρια της ελευθερίας των άλλων“. Προφανώς, δεν παρακολούθησαν όλοι το μάθημα. Και έτσι βρίσκεσαι να συνταξιδεύεις με ανθρώπους, των οποίων η συμπεριφορά έχει βγει από περασμένες δεκαετίες της Ελλάδας, τότε που οι άνθρωποι δεν τηρούσαν την προτεραιότητα στις ουρές γιατί ήταν “μάγκες”, τότε που το να οδηγείς τζιπ/τανκς στα μικρά στενά του κέντρου ήταν ένδειξη ότι κάποιος μεγάλος είσαι στο μικρόκοσμο που ζεις, τότε που έπαιρνες διακοποδάνειο για να μπορείς να κλείσεις ξαπλώστρα στην πρώτη σειρά. Νομίζω πως τα πάντα τους ανήκουν, επειδή το εισιτήριό τους γράφει πάνω business class. Έτσι, όταν πας και ζητάς  ευγενικά από αυτούς τους ανθρώπους να ηρεμήσουν τα παιδιά τους, σου απαντούν με ύφος ότι δεν μπορείς να ηρεμήσεις και να περιορίσεις τρίχρονα παιδιά, ότι και εσύ στην ηλικία τους θα τσίριζες, και πως “σε ενοχλούν τα παιδάκια γιατί μάλλον εσύ δεν έχεις παιδιά και δεν ξέρεις” (ατάκα που συνοδεύεται και από απαξιωτικό βλέμμα, γιατί φταις που εσύ δεν έχεις γνωρίσει την “χαρά” και τη “σοφία” της μητρότητας).

Το κερασάκι στην τούρτα μπαίνει και όταν ακούγεται η ατάκα “δεν είναι ότι δεν μπορούμε να τα περιορίσουμε, είναι πως δεν θέλουμε”.

Αυτή η οικογένεια δεν έχει καμία σωτηρία. Επειδή όμως εσύ που ταξιδεύεις έχεις, μην τους αφήσεις να σου χαλάσουν τη διαδρομή προς τη φετινή σου Ιθάκη. Μην τους αφήσεις να σου σκοτώνουν το vibe σου. Μη φοβάσαι να τους μιλήσεις και να τους ζητήσεις να σταματήσουν (με κόσμιο τρόπο – δηλαδή θέλω να πω οι τεχνικές που έμαθες στο μποξ σου είναι αχρείαστες). Το να κάθεσαι στη θέση σου και δυσανασχετείς φυσώντας και ξεφυσώντας, δεν καταφέρνεις τίποτα.  Και αν δεν θέλεις ο ίδιος να το κάνεις ζήτα από κάποιο υπεύθυνο να το κάνει. Μην αφήνεις αυτούς τους ανθρώπους να καταπατούν κανένα δικαίωμά σου. Οι συμπεριφορές και οι συνήθειες αυτών των ανθρώπων ανήκουν εκεί που ανήκει και ο Νεάτερνταλ. Στο παρελθόν.

Καλό μας καλοκαίρι και να θυμάστε όχι σκουπίδια σε θάλασσες, σε ακτές και σε χώρους γενικότερα.

 

bliss
L.P