Κάθε φορά που φεύγω μακριά από την πόλη και κοιτάω τη ζωή σε αυτή από απόσταση ασφαλείας, όλα μου φαίνονται τόσο απλά. Το προηγούμενο σαββατοκύριακο βρέθηκα στη Μάνη με καμιά 20αριά ανθρώπους, που το μόνο που ήθελαν ήταν να αφήσουν πίσω τους τη βοή της Αθήνας και να χαλαρώσουν. Να ανοίξουν την καρδιά τους στον ουρανό, να αφήσουν τον ήλιο να τους φιλήσει, να ανταλλάξουν μεταξύ τους λέξεις και χαμόγελα, να φάνε όλοι μαζί και να γνωριστούν. Να αλληλεπιδράσουν πραγματικά και όχι εικονικά με likes και σχόλια και shares. Όταν βλέπω έτσι τους ανθρώπους, κάπως σα να τους αγαπώ.

Και μετά επιστροφή. Εκεί όπου τα πάντα είναι γρήγορα και το “καλημέρα” βγαίνει με το ζόρι από τα χείλη. Εκεί όπου το να είσαι ευγενικός σημαίνει ότι είσαι δουλοπρεπής. Εκεί όπου υπάρχει η ανάγκη να δείξεις πως είσαι πρώτος.

Πάντα όταν γυρνάω πίσω στην Αθήνα νιώθω την κατάθλιψη να με σκεπάζει σαν ένα ελαφρύ σεντόνι. Σαν αυτό που ρίχνουμε πάνω μας τα καλοκαίρια για να μην κρυώσουμε από τον ανεμιστήρα. Σκέφτομαι πως δεν θέλω να μιλήσω και να δω κανέναν. Θέλω να με προστατέψω.  Κλείνω τα μάτια. Σκέφτομαι όλες αυτές τις αναπνοές που πήρα στη θάλασσα και μέσα στο νου μου βλέπω τα φύλλα μίας λεύκης να χορεύουν με φόντο τον γαλάζιο ουρανό. Τον ουρανό που μου αρέσει. Δίχως ούτε ένα συννεφάκι.

Το βραχιολάκι της 3rd Floor που φοράω στο δεξί μου χέρι είναι η προσωπική μου υπόσχεση. Κάθε φορά που κοιτάω το mantra που ζήτησα να μου χαράξουν πάνω του θυμάμαι πως ξέρω τι να κάνω για να δω όλα τα κοντά σε μένα όπως τα βλέπω όταν είμαι μακριά από αυτά.

Και τότε συμβαίνει. Νιώθω τη ζωή μέσα μου. Βάζω τον αέρα μέχρι χαμηλά των πνευμόνων.

Εισπνέω ειρήνη 

Εκπαιδεύω το μυαλό μου να δέχεται τη ζωή όπως είναι, και δεν το βάζω να σκέφτεται πώς θα μπορούσε να είναι. Προτιμώ να ζήσω το τώρα και όχι στο αύριο, το μεθαύριο. Αντί να καταπολεμώ αυτή την έντονη και πολλές φορές βίαιη ενέργεια της πόλης, τη φιλτράρω. Έτσι καταφέρνω να κάνω ειρήνη με τα πάντα γύρω μου και μπορώ μετά να την απολαύσω και να την πάρω μαζί μου.  Δεν έχει σημασία αν γύρω μου ο κόσμος ζει την τρέλα και την παράνοια (χωρίς να τριπάρει στο Λας Βέγκας). Δεν μπορώ να το αλλάξω από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά σίγουρα μπορώ να αλλάξω από τη μία στιγμή στην άλλη πως εγώ αποκρίνομαι σε όσα συμβαίνουν. Επιλέγω να τα δω όλα με ηρεμία και γαλήνη.

Εκπνέω χάος

Όλες οι μέρες δεν είναι το ίδιο φωτεινές. Όμως αν θέλω μπορώ να δημιουργήσω τη δική μου λιακάδα. Οτιδήποτε δεν χρειάζομαι το αφήνω να φύγει. Στρες για το αύριο. Μετάνοια για το χθες. Την ανάγκη μου να έχω υπό έλεγχο τα πάντα λες και είμαι ο master του σύμπαντος. Δέχομαι πως έχω τη δύναμη να ελέγχω μόνο ό,τι μπορώ και αυτό είναι το μυαλό μου, οι σκέψεις, τα λόγια μου και οι πράξεις μου. Και τα υπόλοιπα τα αφήνω.

Την επόμενη φορά που κάποιος που θα σε εκνευρίσει και κάτι θα σε απογοητεύσει θυμήσου πως εσύ ελέγχεις τη φάση. Εισπνέεις ειρήνη. Εκπνέεις χάος.

 

Bliss
L.P.