Κακοπροαίρετοι άνθρωποι στα social media. Σχόλια που ντρέπεσαι και να τα διαβάσεις στο Facebook. Μία κυρία κάνει 100 ώρες να βγάλει ένα εισιτήριο στους αυτόματους πωλητές στο μετρό. Νιώθεις νευριασμένη με το σύντροφό σου γιατί δεν αντέδρασε με τον τρόπο που θα ήθελες εσύ να αντιδράσει. Κριτικάρεις γιατί ο άλλος λυπάται ή άλλος χαίρεται; Κάθε  λεπτό όλοι μας κρίνουμε τους άλλους.

Πώς ντύθηκε, τι είπε, τι έγραψε, γιατί έφαγε αυτό και όχι το άλλο, επειδή σε εμένα αρέσει το άσπρο, γιατί σε εσένα να αρέσει το μαύρο. Αν κάτσεις λίγο και το σκεφτείς η μεγαλύτερη εξάρτηση του ανθρώπου είναι η εμμονή του να κρίνει τους άλλους. Και εγώ η ίδια κάθε μέρα έρχομαι αντιμέτωπη με αυτή την πλευρά του χαρακτήρα μου. Θα υπάρξει τουλάχιστον μία στιγμή μέσα στο 24ωρό μου που θα μπω στο ρόλο του κριτή. Θέλει προσπάθεια και δουλειά για να μπορέσεις να κάνεις deal με αυτό το κομμάτι της προσωπικότητά σου. Για να μπορέσει μία μέρα να πεις δεν ασχολούμαι ποτέ ξανά με κανέναν και γίνεις επιτέλους ένας ελεύθερος και χαρούμενος άνθρωπος.

Και είναι δύσκολο, γιατί το να κρίνεις είναι ένα κύκλος. Πολύ συχνά επίσης είναι ο τρόπος για να καλύψουμε τις δικές μας ανασφάλειες και δυστυχίες. Νιώθουμε πως μας κριτικάρουν, οπότε κριτικάρουμε κι εμείς. Και το χειρότερο είναι πως όλο αυτό γίνεται τόσο αυτόματα, που εκείνη την ώρα που το κάνουμε δεν μπαίνουμε στον κόπο να το καταλάβουμε παρά το καλύπτουμε με το ότι “λέω την άποψή μου”. Πού όμως την λες και με ποιον τρόπο; Αυτό το έχεις σκεφτεί; Σκεφτόμαστε πως “όλοι το κάνουν, είναι κομμάτι της κοινωνικής μας ζωής”, όμως στην ουσία είναι μία επιβλαβή συνήθεια και η μεγαλύτερη παρανόηση είναι πως δεν τρέχει και τίποτα…αλλά τρέχει.

Αν το συνειδητοποιήσουμε, το να ασκούμε μία πικρή κριτική, είναι σα να διαχωριζόμαστε από αυτό που πραγματικά είμαστε, από τον πραγματικό μας εαυτό, ο οποίος είναι η ευγένεια, η κατανόηση και η αγάπη. Η κακή κριτική μας διαχωρίζει, μας μειώνει και μας κάνει επιθετικούς.

Θυμάμαι κάποτε με είχε ρωτήσει μία φίλη μου, πώς γίνεται να μη νευριάζω με τους ανθρώπους και θυμάμαι πως της είχα απαντήσει “γιατί όλους τους βλέπω μέσα από το πρίσμα της αγάπης”. Αυτή ήταν η άμυνά μου απέναντι στα σχόλια και τις όχι καλές συμπεριφορές των ανθρώπων. Η πρώτη μου άποψη για τον κάθε άνθρωπο που γνώριζα ήταν καλή μέχρι απόδειξης του εναντίου. Συχνά όμως τώρα τελευταία πιάνω τον εαυτό μου να μη λειτουργώ έτσι. Ίσως να μην έχω πλέον υπομονή ή ίσως ο κόσμος να παραέγινε παράξενος και μίζερος και κακός (να ορίστε…πάλι κρίνω).

Χθες το βράδυ έδωσα την υπόσχεση στον εαυτό μου να σπάσω αυτό το pattern στο οποίο έχω μπει τον τελευταίο καιρό και να σταματήσω να είμαι κριτική ή να απαντώ κάνοντας κριτική σε αυτούς που μου ασκούν κριτική για τη δουλειά μου, για τους φίλους μου, για τις σχέσεις μου, για τη διατροφή μου, για το σώμα μου. Είπα πως θα επιστρέψω στο παλιό μου μοτίβο και πως όσο new age-y και να ακούγεται, για μένα είναι ο μοναδικός τρόπος να σπάσω αυτό το φαύλο κύκλο αρνητικής κριτικής και συνεπώς αρνητικής ενέργειας.

Θα το πρότεινα και σε εσένα.

Και να ακούς και Sade. Κάνει καλό στη ψυχή

 

Bliss
L.P

Φωτογραφία: Ανδρέας Χατζηπαρίσης