Πρωί Παρασκευής και εγώ βρίσκομαι κάπου 3 ώρες μακριά από την Αθήνα. Ανάμεσα σε καρυδιές, λιβάδια με τριφύλλια και καλαμπόκια και νερό που το ακούς να τρέχει. Τα χέρια μου μυρίζουν χώμα. Ο αέρας μυρίζει γη. Συννεφιά και ο τόπος γύρω μας μοιάζει να είναι φωτογραφημένος με softbox. Εδώ το πράσινο είναι ζωντανό. Νιώθω πως δεν υπάρχω, πως το εγώ μου έχει χαθεί μέσα στη φύση. Κρατάω ένα μάτσο μωρά ντοματιές και τις ρίχνω στην οργωμένη γη. Το μυαλό μου είναι ήρεμο. Οι σκέψεις είναι παρκαρισμένες κάπου και δεν περνάνε μπροστά από την οθόνη του νου μου. Νιώθω ευτυχισμένη.

Θυμάμαι τον ορισμό του διαλογισμού, που έχει δώσει ο Robert Elias Najemy. “Διαλογισμός είναι η δραστηριότητα ή μη-δραστηριότητα, που φέρνει το νου σε ισορροπία με τον εσώτερο εαυτό, έτσι ώστε να δημιουργείται εσωτερική γαλήνη ή σιωπή. Η πορεία του διαλογισμού κορυφώνεται με την υπέρβαση του “εγώ” και του νου, και τελειώνει σε μία κατάσταση καθαρής συνειδητότητας, μίας συνειδητότητας χωρίς αντικείμενο αντίληψης”.

Ξαφνικά όλα αποκτούν νόημα.

Αυτή είναι μία από τις ωραιότερες μέρες μου μέσα στο 2018. Και όλα ξεκίνησαν με το κάλεσμα της ελληνικής ομάδας της Greenpeace να συμμετάσχω στο project Παλαιοβράχα, όπου εκεί, λίγο έξω από τη Λαμία, ένα αγρόκτημα θα φέρει υγιή ανάπτυξη στην ύπαιθρο, προϊόντα ασφαλή και υγιεινά για όλους μας, κοινοτικές επιχειρήσεις και ανάδειξη του χαρακτήρα της περιοχής. Σε 1 στρέμμα, λοιπόν, φυτέψαμε με τα χέρια μας 2.500 ντοματιές, που θα βγάλουν μετά από περίπου 3 μήνες 2 με 3 τόνους ντομάτας. Αυτοί οι τόνοι μετά θα μεταποιηθούν οικοτεχνικά και θα γίνουν 1.500-2.000 κιλά σάλτσα. Οι ντοματιές είναι ποικιλία και όχι υβρίδιο και καλλιεργήθηκαν με βιολογικές πρακτικές.

Σύμφωνα με τη Ναταλία Τσιγαρίδου, υπεύθυνη του project “η Παλαιοβράχα επιλέχθηκε γιατί εκτός από πρόσφορο έδαφος, έχει και ανθρώπους ανοικτούς, με τους οποίους μοιραζόμαστε το όραμα για μία ανάπτυξη διαφορετική. Μία ανάπτυξη βασισμένη στην περιβαλλοντική και οικονομική βιωσιμότητα, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά κάθε τόπου και τη συμμετοχή του συνόλου της κοινότητας στη δημιουργία ενός νέου μοντέλου, που μπορεί να φέρει νέα πνοή στην περιοχή“.

Το όλο όμως εγχείρημα δεν σταματά εδώ. Από τις πρώτες επισκέψεις της Greenpeace στην Παλαιοβράχα, έγινε γνωστή μία τοπική ποικιλία φασολιού, την οποία παλιά καλλιεργούσαν συστηματικά και σε μεγάλες εκτάσεις, αλλά πλέον κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Μόνο ένας πολύ μικρός αριθμός χωριανών την καλλιεργούν ακόμα στους κήπους των σπιτιών τους για προσωπική κατανάλωση. Οι άνθρωποι αυτοί έδωσαν μία μικρή διαθέσιμη ποσότητα σπόρου, την οποία με τη βοήθεια έμπειρων γεωπόνων η Greenpeace έχει ήδη καλλιεργήσει για σποροπαραγωγή. Στόχος είναι μέσα στα επόμενα 2-3 χρόνια το φασόλι αυτό να ξαναβγεί στην αγορά, εξασφαλίζοντας εισόδημα για το χωριό αλλά και συμβάλλοντας στη διατήρηση της πλούσιας βιοποικιλότητας της χώρας μας. Γιατί είναι τόσο σημαντική η διατήρηση και η καλλιέργεια ντόπιων ποικιλιών; Γιατί οι ντόπιες ποικιλίες είναι προσαρμοσμένες στις τοπικές συνθήκες και είναι λιγότερο ευάλωτες σε προσβολές και δυσμενή καιρικά φαινόμενα, ενώ το τελικό τους προϊόν μπορεί να αποτελέσει το χαρακτηριστικό γνώρισμα μίας περιοχής και να έχει προστιθέμενη αξία στην αγορά.

Η εναλλακτική αυτή πρόταση για ανάπτυξη που είναι προσαρμοσμένη σε τοπικές ανάγκες και χαρακτηριστικά, είναι μοντέλο που μπορεί να αναπαραχθεί και σε άλλες περιοχές και να φέρει υγιή ανάπτυξη στην ύπαιθρο και προϊόντα ασφαλή και υγιεινά για όλους μας“, μου εξηγεί η Ναταλία, ενώ δίπλα μας εθελοντές της Greenpeace και άνθρωποι της κοινότητας βουτούν τα χέρια τους στο χώμα και ευλογούν με την ενεργεία τους το έδαφος.

Σε περίπτωση που αναρωτιέσαι, το κτήμα είναι ανοιχτό προς όλους. Μπορείς να το επισκεφτείς με τα παιδιά σου και τους φίλους σου για να δείτε πώς παράγεται η καθαρή τροφή χωρίς μεταλλαγμένα και φυτοφάρμακα, για να πάρετε χρηστικές πληροφορίες από γεωπόνους για το τι να προσέχετε στις επιλογές σας ως καταναλωτές, για να μάθετε πώς να φτιάξετε κι εσείς το δικό σας λαχανόκηπο στη γλάστρα, το μπαλκόνι, τον κήπο και σε ελεύθερους χώρους στην πόλη! Και φυσικά, για να βοηθήσεις στη συγκομιδή και σε άλλες αγροτικές εργασίες, εφόσον το θες.

Μαζί με τη γη που γονιμοποιείται, αισθάνομαι και εγώ μέσα μου να ανθίζω. Εγώ, ένα παιδί της πόλης, που μεγάλωσε ανάμεσα σε κτίρια και που το χωριό του ήταν η Καισαριανή. Το δέρμα μου έχει αρχίζει και κοκκινίζει από τον ήλιο και νιώθω τον ιδρώτα να κυλάει στο μέτωπό μου, όμως δεν θέλω να σταματήσω. Αισθάνομαι πως κατά κάποιο τρόπο βρήκα τον προορισμό μου. “Νομίζω πως αυτό που κάνουμε είναι ένα είδος διαλογισμού“, λέω στον κυρ Θανάση, τον βιοκαλλιεργητή μας. “Μα φυσικά και είναι. Το εγώ εδώ δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο το εμείς. Να έρθεις βράδυ εδώ, να είσαι μόνο εσύ και τα αστέρια και να καταλάβεις πως είναι να έχεις το σύμπαν μέσα σου“.

Ώρες αργότερα καθόμαστε όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι στην πλατεία του χωριού. Σκεπή μας ένα δροσερός πλάτανος και ο ουρανός. Χαρούμενα πρόσωπα κοκκινισμένα από τον ήλιο, μοιράζονται φαγητό και στιγμές. Τα γέλια μας ιονίζουν την ατμόσφαιρα, όπως το κελάηδημα των πουλιών κάθε πρωί, και οι δονήσεις τους είναι σαν φάρμακο για την ψυχή μου. Ένιωσα πως κάτι πρόσφερα σήμερα. Ένιωσα χρήσιμη. Και αυτή είναι η πληρωμή μου.

Εις το επανιδείν Greenpeace.
L.P.

Φωτογραφίες: Mariza Karidi