Από μικρό και από τρελό λένε πως μαθαίνεις την αλήθεια. Σε αυτή τη σοφή ρήση θα έρθω να προσθέσω πως και από γατί τη μαθαίνεις. Για να μην μακρηγορώ όμως θα σου πω την ιστορία, που βρίσκεται πίσω από αυτή μου τη θεωρία.

Για όλα φταίει μία σκούπα. Μία ηλεκτρική σκούπα, που έπρεπε να μπει και μπήκε τελικά στο δωμάτιο, όπου ο Felice είχε για δικό του. Βλέπεις, μόλις φέραμε το Felice στο σπίτι, του παραχωρήσαμε ένα δωμάτιο, ώστε να τα έχει όλα κοντά του (κρεβατάκι, φαγητό, τουαλέτα) και να μπορέσει να προσαρμοστεί και να συνηθίσει στο νέο του περιβάλλον. Το δωμάτιο του άρεσε πολύ, που πραγματικά τις πρώτες μέρες δεν έβγαινε. Τόσο, που ανησυχούσα μήπως και ο γάτος περάσει όλη του τη ζωή εκεί, με συντροφιά ένα γκι, μία δράκαινα και έναν τρούλο (τα τρία φυτά) και το πανί για την aerial yoga. Όλοι μου έλεγαν πως όταν θα νιώσει ασφάλεια θα ξεμυτίσει, αλλά αυτός τίποτα.

Όλα όμως άλλαξαν μόλις η ηλεκτρική σκούπα, η κόκκινη, μπήκε στην πρίζα. O Felice σηκώθηκε και άρχισε σαν τρελός να τρέχει στο υπόλοιπο σπίτι και μόλις τελείωσα με το καθάρισμα του δωματίου του, είχε ήδη βρεθεί στο cofee table του σαλονιού. Μετά από λίγο όμως επέστρεψε στα ενδότερα της οικίας του – μην μας καλομάθει κιόλας. Έφυγα, πήγα για φαγητό και τσάρκα και όταν πια γύρισα το βράδυ, ο μικρός Feli βρισκόταν ξανά στο σαλόνι και έπαιζε, ενώ βόλταρε στο υπόλοιπο σπίτι γεμάτος αυτοπεποίθηση.

Και τότε το κατάλαβα: Δεν χρειάζεται πάντα να νιώθεις ασφαλής για να κάνεις το επόμενο βήμα.

Κάποιες φορές κάτι που σε βγάζει έξω από το comfort zone σου είναι αυτό που σε κάνει να ζήσεις κάτι νέο και συναρπαστικό (και γιατί όχι, να δημιουργήσεις ένα revised comfort zone – στην περίπτωση του Felice αυτό ήταν ο ριγέ καναπές).

Ο φόβος δεν οδηγεί πάντα στο να παγώσει η εικόνα και να κοπεί, μπορεί και να ταρακουνήσει, να σε κάνει το προχωρήσεις και να ανέβεις πίστα. Είναι μια μπόρα. Μονάχα που εσύ αντί να ανοίξεις ομπρέλα και να περιμένεις να τελειώσει, προτιμάς να πας κάπου που είναι ηλιόλουστα.

Αν ο Felice μπορούσε να μιλήσει θα έλεγε: “Μπήκε σκούπα. Φοβάμαι. Μπορεί ναι, μπορεί και όχι. Προχωράμε”.

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα ζωής, που μου έδωσε ο μόλις δύο μηνών γάτος μου. Προχωράμε.