Ήταν πριν από έξι χρόνια όταν αποφάσισα πως δεν θα φάω ξανά κανένα πλάσμα που είναι ή θα μπορούσε να γίνει ήρωας του Disney. Δεν το έχω μετανιώσει. Δεν μου λείπει το κρέας. Δεν κλείνω τα μάτια και σκέφτομαι να τρώω τηγανιτό ψαράκι. Ναι, έχω βαρεθεί να απαντάω από πού παίρνω βιταμίνες, πρωτεϊνη, ασβέστιο και οτιδήποτε άλλο σκεφτεί κανείς ότι μπορεί να έχω έλλειψη. Όπως επίσης έχω βαρεθεί να ακούω και το υπέροχο “γιατί, τα φυτά δεν πονάνε, δηλαδή;”.

Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, που ασχολούμαι αρκετά παραπάνω με το τι καταναλώνω ως τροφή, έχω βγάλει το συμπέρασμα πως η διατροφή είναι ένα θέμα πολύ προσωπικό. Ίσως επειδή έχει να κάνει με την επιβίωσή μας. Μπορώ να πω σχεδόν με σιγουριά πω ξυπνούν κάπως άγρια ένστικτα όταν οι μεν παμφάγοι και οι δε αυστηροί χορτοφάγοι προσπαθούν να υποστηρίξουν τις επιλογές που έχουν κάνει όσο αφορά στο τι τρώνε. Σήμερα είναι μία από αυτές τις μέρες. Τα social media θα γεμίσουν εικόνες και σχόλια και διαμάχες.

Με block ή delete δεν καταφέρνουμε τίποτα. Χρειάζεται υπομονή και επιμονή για να αλλάξουν τα ήθη και τα έθιμα. Χρειάζεται πληροφόρηση, παιδεία και κυρίως διάθεση για σκέψη και αλλαγή.

Σήμερα, που θα σε φυσήξει καθαρός αέρας και θα οξυγονωθεί ο εγκέφαλος σκέψου αυτό αν θες: Δεν χρειάζεται πλέον να κυνηγάμε την τροφή μας προκειμένου να ζήσουμε. Οτιδήποτε θελήσουμε είναι στο πιάτο μας. Και μάλιστα σε υπερβολικό βαθμό. Μπορούμε να τρώμε οτιδήποτε θέλουμε και σε οποιαδήποτε ποσότητα που δεν χρειάζεται να ανησυχούμε για το αν θα πάρουμε ζωική πρωτεϊνη. Μπορούμε να ζήσουμε και μάλιστα καλύτερα έχοντας μία plant based διατροφή, και καθώς το κάνουμε αυτό βοηθάμε στη βιωσιμότητα του πλανήτη.

Θα έτρωγες κρέας αν έπρεπε να βγεις έξω στη φύση προκειμένου να κυνηγήσεις, να πιάσεις και να σκοτώσεις ένα ζώο; Εδώ με δυσκολία τα βγάζεις πέρα κάνοντας ελεύθερο κάμπινγκ…Είμαστε ανεκτικοί με την τόση κατανάλωση κρέατος, γιατί είναι κάτι τόσο βαθιά ριζωμένο με τη βιομηχανία τροφίμων και επίσης έχουμε βολευτεί. Στο πιάτο μας φτάνει, τεμαχισμένο, επεξεργασμένο και έτοιμο για να μπει στο στομάχι μας. Ή, εδώ στην Ελλάδα, νομίζουμε ακόμα πως ο κρεοπώλης της γειτονιάς μας έχει κρέατα μόνο από το χωριό. Κάνουμε λάθος. Και μετά πάλι είναι και τα έθιμα, όπου μοιάζουν με παγόβουνα που δεν τα λιώνει ούτε ο Αρμαγεδδών ο ίδιος.

Όμως τα έθιμα αυτά δημιουργήθηκαν κάποτε για να εξυπηρετήσουν κάποιους σκοπούς. Πλέον αυτοί οι σκοποί μπορεί να μην υφίστανται. Γιατί, λοιπόν, να μην μεταποιήσουμε ελαφρώς τα έθιμα; 

Καλό μας Πάσχα ή, όπως μου αρέσει να λέω, ας γιορτάσουμε την αναγέννηση της γης και το φως του ήλιου.

 

Bliss
L.P.

 

Φωτογραφία: @sfisherx