Τι θα συνέβαινε αν μία μέρα ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής σου εξαφανιζόταν; Αν δεν υπήρχε τίποτα για να αποδείξει όλα όσα είχες περάσει; Αν ζούσες την αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού χωρίς όμως να το έχεις επιλέξει; Πριν μία εβδομάδα, πήρα τον υπολογιστή στα χέρια μου, μετά από ένα service που τον είχα πάει, και μόλις τον άνοιξα συνειδητοποίησα πως όλα είχαν σβηστεί. Αγκαλιές, φιλιά, φίλοι, γέλια, χαρές, μελαγχολικά πρόσωπα, αιγαιοπελαγίτικες θάλασσες, βρώμικα στενά πόλης. Και τότε ήταν που σκέφτηκα “Πάει. Τα έχασα όλα”.

Η φωτογραφική μηχανή του κινητού παρέχει αυτή την ασφάλεια, πως ό,τι και να κάνεις, ακόμα και αν δεν είσαι 100% εκεί, το κλικ που θα γίνει θα εξασφαλίσει την αιχμαλώτιση της στιγμής. Μπορεί να θυμάσαι στο περίπου τι έγινε, αλλά τουλάχιστον το έχεις μέσα στο σκληρό σου, σε ένα cloud, στο άλμπουμ της συσκευής, κάπου. Εγώ, πλέον, δεν τα έχω πουθενά.

Και τώρα, καθώς γράφω αυτές τις λέξεις, συνειδητοποιώ πως πολλές φορές αντί να ζω τη ζωή, ακούω τις φωνές μέσα στο μυαλό μου που διηγούνται τη ζωή που πρέπει να ζήσω. Είναι σα να έχω ένα ραδιοφωνικό παραγωγό στο κεφάλι μου, που σχολιάζει τι θα έπρεπε να μου αρέσει, τι όχι, τι να με προσβάλλει, τι να με ενθουσιάσει. Ζω και ταυτοχρόνως γίνεται και broadcasting. Είναι σαν να είμαι συλλέκτης εμπειριών μόνο και μόνο για να έχω κάτι να παρουσιάσω.

Η ζωή δεν είναι αγγίγματα και συναισθήματα. Είναι μία φωτογραφία στο instagram με ένα καλό caption να τη συνοδεύει. Είναι ένα post. Μία ιστορία. Λες και είναι πιο σημαντικό να μεταδώσουμε τη ζωή μας από το να τη ζήσουμε.

Με αυτό τον τρόπο είναι σα να ζούμε αυτό που ο νους θέλει να ζήσουμε. Και ό,τι βιώνουμε ανήκει σε αυτόν. Όμως δεν είμαστε μόνο ο νους μας. Δεν είμαστε οι σκέψεις μας. Όταν αφηγούμαστε τι μας συμβαίνει όταν μας συμβαίνει, εξακολουθεί το εγώ να είναι ξεχωριστό από την ολότητα – είναι σα να κάνουμε ένα βήμα πέρα και να γινόμαστε θεατές και σχολιαστές.

Ο εαυτός υπάρχει, αλλά είναι αυτός που δεν έχει βουτήξει μέσα στη ζωή. Με τον τρόπο αυτό, ο νους μας εξασφαλίζει τα σύνορά του, αυτόν που τον διαχωρίζει, και μας κρατά μακριά από τη συγχώνευση με την εμπειρία που είναι η ζωή όπως συμβαίνει.

Θα ακούς συνέχεια για το ότι πρέπει να έχεις επίγνωση του τώρα και να είσαι εδώ. Αλλά τι πραγματικά σημαίνει αυτό; Οι περισσότεροι άνθρωποι το αντιλαμβάνονται ως μία κατάσταση περιγραφής του τι μας συμβαίνει στην παρούσα στιγμή. Το να είμαστε ενεργοποιημένοι τόσο, ώστε να παρατηρήσουμε και να περιγράψουμε τι συμβαίνει, είναι ένα επίτευγμα, αλλά υπάρχει κάτι ακόμα πιο μαγικό από αυτό.

Κάνουμε στην άκρη τον ενδιάμεσο και ζούμε απευθείας. Χωρίς περιγραφές και χωρίς να κρίνουμε.

Σκέψου πόσο απελευθερωτικό είναι να ζεις τη ζωή όπως ακριβώς συμβαίνει. Παρατηρείς, αλλά δεν κρίνεις. Παρατηρείς και ζεις. Δεν ψάχνεις για την τέλεια γωνία, δεν κυνηγάς τη ωραία στιγμή για να ανεβάσεις σε story, δεν γράφεις γι αυτό που ζεις, όταν το ζεις. Απλά το ζεις. 

Δεν λέω να μην σκέφτεσαι, γιατί αυτή είναι οι δουλειά του νου. Να παράγει σκέψεις. Το θέμα είναι να μην παρασύρεσαι από αυτές. Να μην τις αφήνεις να σε πηγαίνουν κάπου μακριά. Πες όχι στην εσωτερική περιγραφή του τώρα και δες τι είναι αυτό που απομένει. Μύρισε, γεύσου, άκου, δες, άγγιξε, νιώσε. Σταμάτα να μιλάς για τη ζωή και γίνε η ζωή.

Και έτσι αν μία μέρα πας να πάρεις τον υπολογιστή σου και όλα θα έχουν σβηστεί, δεν θα σε πειράξει. Γιατί δεν έχασες τίποτα. Όλα είναι μέσα σου. Η ζωή είσαι εσύ.

Bliss
L.P.

Φωτογραφία: Pasha Koroviev