Το όνομά του είναι Fleur de Peau και μόλις το μύρισα είπα “ωωω ναι. Αυτό είναι. Αφήστε με απλά να το μυρίζω και να ονειρεύομαι το καλοκαίρι της αγάπης, τότε που οι άνθρωποι εξερευνούσαν ο ένας τον άλλον, κάνοντας έρωτα παντού”.

Και όχι δεν έκανα λάθος γι αυτό το συναίσθημα της ηδονής που ξύπνησε μέσα μου το νέο άρωμα της Diptyque, το οποίο είναι η μία από τις δύο νέες αρωματικές δημιουργίες του οίκου, που δημιουργήθηκαν τιμώντας τα 50 χρόνια υψηλής αρωματοποιίας, ανεξάρτητης, καλλιτεχνικής, ευφορικής δημιουργικότητας και ομαδικού πνεύματος δουλειάς. Βλέπεις, πριν μισό αιώνα ο Ντεσμόντ Νοξ – Λιτ, ένας από τους τρεις ιδρυτές της Ditpyque, δημιούργησε το πρώτο άρωμα του οίκου, το L’Eau, βασισμένος σε μία φόρμουλα του 16ου αιώνα μ.Χ και φέτος το γιορτάζουμε αυτό επιστρέφοντας στης τότε φιλελεύθερη και καινοτόμο εποχή.

Το Fleur De Peau έχει τη μυρωδιά του δέρματος..τη μυρωδιά του musk (σε αυτό το σημείο να πω πως η Diptuque είναι cruelty free brand, αλλά δεν είναι vegan). Έμπνευση για το μεθυστικό του άρωμα είναι φυσικά η δεκαετία του 60, όπου εκτός των άλλων ήταν εποχή μεγάλης ενσυναίσθησης προς τις Ινδουιστικές τελετουργίες, όπου ένα κύμα πνευματικότητας απλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο. Ήταν τότε που η γιόγκα, ο υπερβατικός διαλογισμός και η χορτοφαγία έκανα το break through στη Δύση.

Όπως όλα τα αρώματα Diqtyque, έτσι και αυτό φέρει εικονογραφήσεις στο μπουκάλι του, οι οποίες αποτελούν ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας που κρύβεται πίσω από το όραμα, που υπήρχε για τη δημιουργία του αρώματος – εικονογραφήσεις που μοιάζουν με μία πρόσκληση στο αθέατο.

Σχεδιασμένη με ινδική μελάνη, όπως έκανε και ο Νοξ-Λι για το μπουκάλι του L’Eau, βλέπω την ιστορία του Fleur De Peau, όπου δεν είναι άλλη από τον αρχαίο ελληνικό μύθο σύμφωνα με τον οποίο μία πριγκίπισσα απαράμιλλης ομορφιάς ερωτεύεται τρελά τον γιο της Αφροδίτης. Αυτός βγαίνει τη νύχτα κρυφά να τη συναντήσει και αυτή στα όνειρά της τυλίγεται γύρω του.

Στο πίσω μέρος, όπου η ιστορία συνεχίζεται και είναι ορατή μόνο από την εσωτερική της πλευρά, μέσα από το άρωμα, παρατηρώ της αμέτρητες παραισθήσεις , τις συμφορές και τα θαύματα αυτών των δύο εραστών, όπου ήδη γονείς μίας κόρης που τη λένε “Ηδονή” ενώνονται για πάντα. Ο γάμος του Έρωτα και της Ψυχής.

Και το καλοκαίρι της Αγάπης είναι και πάλι εδώ. Ρίχνω πάνω μου μερικές σταγόνες και βγαίνω βόλτα στη δική μου ψυχεδελική πόλη.