Η Λεμονιά Δουβίνωφ είναι ένα κορίτσι που της αρέσει να παίρνει τους δρόμους και πλέον και τα βουνά. Θα μπορούσες να είσαι εσύ. Και το λέω αυτό γιατί η Λεμονιά δεν έχει αθλητικό background. Είναι απλά μία γυναίκα που της αρέσει το τρέξιμο.

Για την ακρίβεια της παραρέσει, αφού πού τη χάνεις, πού τη βρίσκεις είναι σε αγώνες σε όλα τα μέρη της Ελλάδας (σύντομα θα βγει και εκτός συνόρων και θα πάει και στα Καρπάθια όρη, όπως με πληροφόρησε). Τη Λεμονιά, που λες, τη γνώρισα μέσα από τα social media. Έχουμε και οι δύο την πετριά με το τρέξιμο – με εκείνη να την έχει σαφώς περισσότερο – και έτσι τα βρήκαμε.

Μιας λοιπόν και έχει τρέξει σε πολλές δεκάδες αγώνες και τώρα τελευταία το φετίχ της είναι οι αγώνες βουνού, της ζήτησα να δώσει τα φώτα της και τις συμβουλές της σε όποιον θέλει να ακολουθήσει το δικό της παράδειγμα και να ξεκινήσει να τρέχει σε ορεινούς αγώνες.

«Αυτό που χρειάζεται οπωσδήποτε κάποιος θα ξεκινήσει να τρέχει στα βουνά είναι σωστός ρουχισμός, σωστό παπούτσι, οπωσδήποτε νερό και ξηρά τροφή και οπωσδήποτε κινητό, σε περιπτωση ανάγκης.

Συγκεκριμένα, ξεκινάμε με μισό λίτρο νερό και ανεβαίνουμε. Για να μην τα κουβαλάς μπορείς να φοράς γιλεκάκια υδροδοσίας, αν και δεν είναι πολύ φθηνά. Όσο αφορά στην ποσότητα της τροφής, αυτή εξαρτάται από το πόση ώρα θέλουμε να μείνουμε στο βουνό. Σταφυδούλες και καμιά μπάρα αρκούν.

Στο ροχισμό τώρα, καλό είναι να φοράς ένα αντιανεμικό ή μακρυμάνικο τύπου dry για ευκολία  στις κινήσεις. Δεν θες να έχεις πολύ βάρος, γιατί έτσι θα έχεις και επιπλέον κούραση.

Το σωστό είναι αν είσαι αρχάριος να μην πας μόνος σου ή τουλάχιστον να εχεις ενημερώσει κάποιον πού πας. Μπορεί να γυρίσεις το πόδι σου και το κινητό σου να μην πιάνει. Οπότε σκέψου το.

Τα παπούτσια που θα φοράς πρέπει να είναι οπωσδήποτε για trail. Δεν χρειάζεται να είναι ακριβό. Αρκεί να είναι trail.

Αρχικά, να κινείσαι σε ελεγχόμενη απόσταση για να μετρήσεις τις δυνάμεις σου και να γνωρίσεις την περιοχή. Και φυσικά μια ματιά στο δελτίο καιρού, από πριν, δεν βλάπτει»

Οι αγαπημένοι προορισμοί της Λεμονιάς για trail

Αγαπω το Μέτσοβο γιατι συνδιάζει τα παντα. Πράσινο, θέα από υψόμετρο, υπέροχο χωμάτινο τερέν, που μπορείς να τρέξεις χωρίς να φοβάσαι μην πέσεις στις πέτρες.

Δεν μπορώ να αφήσω απ’ έξω τον Όλυμπο, όσο δύσκολος κι αν είναι. Ο Φαέθωνας ειδικά είναι αγώνας skyrunning, μιας και ο αγώνας ειναι κυρίως πάνω σε βουνοκορφές…. Φτάνεις, μόλις λίγα μέτρα κάτω από τη ψηλότερη κορυφή της Ελλάδος.

Και επειδή εγώ αγαπώ τις πολυ extreme καταστάσεις αγαπώ τη Ζήρεια! Τον έτρεξα πέρυσι και είναι από ταδυσκολότερα τερέν και απότις πιο ζόρικες διαδρομές με ενάν καιρό τρομερά απρόβλεπτο. Ξεκίνησα με ήλιο σχεδον και κατέληξα σε: ομίχλη, καταιγίδες, χαλάζι. Απιστευτη εμπειρία.